Korea Północna zdobywa pieniądze na wiele sposobów: prowadzi handel zagraniczny, rozwija turystykę, oddelegowuje pracowników za granicę i angażuje się w cyberprzestępczość. Chociaż oficjalnie rząd stawia na legalne zyski, równolegle intensywnie korzysta z tajnych i nielegalnych źródeł finansowania. Międzynarodowe sankcje mocno ograniczają jej możliwości, ale władze tworzą coraz bardziej skomplikowane sposoby, by je omijać.
Najważniejsze informacje:
- Pieniądze dla władz Korei Północnej pochodzą głównie z handlu surowcami, turystyki oraz pracy obywateli wysyłanych za granicę.
- Dużą rolę odgrywają działania nielegalne, takie jak cyberataki i omijanie sankcji.
- Znaczący wpływ do budżetu przynoszą eksport węgla, rud żelaza i tekstyliów, a także środki przekazywane przez pracowników w Chinach i Rosji.
Skąd Korea Północna czerpie dochody?
Korea Północna utrzymuje się dzięki legalnym oraz szeroko zakrojonym nielegalnym przedsięwzięciom. Turystyka, eksport surowców, wysyłanie pracowników do innych krajów oraz cyberataki na instytucje finansowe przynoszą jej największe dochody. Zaostrzone sankcje zmuszają państwo do nieustannego poszukiwania nowych metod zdobywania środków.
Legalne źródła dochodów państwa
Główne oficjalne pieniądze płyną z handlu międzynarodowego, zwłaszcza z Chinami. Państwowe inwestycje obejmują rozwój infrastruktury turystycznej – wśród nich kurorty w Wonsan-Kalma czy planowana stacja narciarska w Samjiyon mają przyciągać gości z zagranicy.
Do budżetu spływa również podatek VAT, który wynosi 15% i obowiązuje przy zakupie towarów oraz usług. Te środki pozwalają finansować codzienne wydatki administracyjne oraz projekty krajowe.
Handel zagraniczny i eksport surowców
Większość przychodów z handlu pochodzi z eksportu naturalnych surowców. Najważniejsze znaczenie mają tu węgiel oraz ruda żelaza. Kraj rozwija również produkcję tekstyliów, które trafiają na rynki zagraniczne. Główny odbiorca tych towarów to Chiny – kupują one zdecydowaną większość północnokoreańskiego eksportu.
Wśród produktów eksportowych dominują:
- węgiel kamienny i ruda żelaza,
- ubrania oraz tkaniny,
- materiały budowlane.
Wprowadzone sankcje coraz mocniej utrudniają Korei Północnej prowadzenie legalnego handlu międzynarodowego.
Obchodzenie sankcji i nielegalne działania
Korea Północna wykorzystuje całe zaplecze fikcyjnych firm i kont bankowych zagranicą, żeby łamać międzynarodowe restrykcje. W wielu przypadkach powołuje się na korupcję, szczególnie w krajach afrykańskich, ułatwiając nielegalny transfer pieniędzy i towarów.
Najczęściej wybiera takie nielegalne działania gospodarcze jak:
- tajny handel bronią i surowcami,
- obsługa fałszywych kont bankowych oraz przedsiębiorstw,
- przemyt i budowanie rozbudowanych nielegalnych sieci finansowych.
Te praktyki nadal dostarczają reżimowi znaczną część pieniędzy nawet przy obowiązujących zakazach prawnych.
Cyberprzestępczość jako nowy sposób na zarabianie
Korea Północna mocno rozwija działalność w cyberprzestępczości. Hakerzy z grupy Lazarus, powiązani bezpośrednio z państwem, regularnie atakują giełdy kryptowalut i światowe instytucje finansowe. W 2025 roku z kradzieży i oszustw zdobyli ponad 2 miliardy dolarów.
Największy zanotowany przypadek dotyczył kradzieży 1,5 miliarda dolarów z giełdy Bybit. Skradzione kryptowaluty trafiają do prania, a następnie zostają wymienione na tradycyjne środki, dzięki czemu rząd uzyskuje pieniądze na rozwijanie programów jądrowych.
Pracownicy zagraniczni a finansowanie reżimu
Kilkaset tysięcy obywateli Korei Północnej pracuje poza krajem, głównie w Rosji i Chinach – ich wynagrodzenia przejmuje rząd. Ten system zasila państwowy budżet i programy zbrojeniowe. Władze zyskują narzędzie nacisku – rodziny pracowników pozostają w kraju, co wymusza ich lojalność i uniemożliwia ucieczkę.
Północnokoreańscy specjaliści IT, zatrudnieni nieoficjalnie w zagranicznych firmach, przynoszą setki milionów dolarów rocznie zarówno poprzez legalną współpracę, jak i udział w projektach omijających sankcje. Pieniądze zarabiane za granicą przez pracowników są kluczowym źródłem finansowania państwowych interesów.
